Wiatr zmian.

Gdy dajesz komuś dom.

RUINA

❤

Czytaj więcej »

Z oddechem jesieni na szyji...

Chwilę nas nie było...a gdzie byliśmy w tym czasie?.

W nowej cudownej rzeczywistości. Pewnie dla nie których jestem szalona, opowiadając jak cudownie mi na nowym miejscu. Powoli wymoszczam swoje nowe miejsce pracy zapałem, energią i optymizmem, którego na pęczki wokoło.

Tak marzyłam o tym by trafić na właściwą ścieżkę, by co ranek ubierać się w uśmiech.

Jest dobrze, naprawdę.

A w naszym muchałowym królestwie jakby samoistnie wszystko wskoczyło w swój właściwy rytm.

Lepsza organizacja, mniej nie domówień, czerpanie jeszcze więcej z czasu, który się ma.

Jedyny minus to taki, że czas ruszył z kopyta i przecieka przez palce znacznie szybciej niż wcześniej. 

Choć jest o kilkadziesiąt procent lepiej wykorzystany, więc zasadniczo wychodzi na to samo.

Zmiany potrzebne są w życiu.

Pozytywne zmiany rozwiewają szarości, nadają inny wymiar codziennym myślom, przywdziewają nas w bagaż wrażeń, które dają moc.

A więc do dzieła!.

Po pierwszych tygodniach pełnych wrażeń, czas wygospodarować czas na swoje ukochane zajęcia.

A więc aparat w dłoń i biegówki na nogi.

I do przodu galopem, galopem przez świat!.

Czytaj więcej »

Wakacyjne migawki.

"I tak własnie mija nam,

i tak właśnie mija nam czas..."

Piknikowo, spacerowo i radośnie.

Pogoda rozpieszcza nas zimnolubych. 

Bez upałów, z głowami w białych puszystych chmurach.

M. ma czas niekończących się zachwytów i afirmacji życia.

Pomimo maleńkich buntów piękne te chwile nasze ostatnio.

Just enoy life.

Czytaj więcej »

Zaległości.

Weekend minął, a w zasadzie już zaczyna się nowy (!), a ja nadal tkwię ze "starymi" zdjęciami, choć przecież już jutro będzie okazja do całkiem nowych.

Gdyż ponieważ Połówkowy opuszcza nas na całe dwa dni, a my oddamy się bez reszty przemiłym wizytom, dreptaniu po mieście i degustacji naszych ulubionych waniliowych:)).

Co prawda nie uśmiecha się mi (zimnolubnej) podroż samochodem kilkadziesiąt kilometrów, ale czego się nie robi dla dawno nie widzianych i całkiem nie zwykłych ludzi.

A w niedzielę udamy się na  Święto Rodziny na bulwarach wiślanych  (wprawdzie rodzina niekompletna w zestawie 1+1, ale zawsze:).

Pierwsza część zdjęć to migawki z wystawy Klocków Lego mieszczącej się w krakowskiej Futurze i myślę że taki komentarz będzie najwłaściwszy:

nigdy za lego w dzieciństwie nie szalałam, jakieś tam klocki były (była nas trójka w tym starszy brat), ale zwykle niedostępne lub co ciekawsze 'zarezerwowane':). 

Ale po obejrzeniu wszystkim gablot miałam wielką ochotę się 'pobawić':D.

Odwiedziliśmy też w końcu Smoka i jego mieszkanie (choć wysokie obcasy w jego komnatach pełnych pułapek, to nie był zbyt dobry pomysł:). M. była zachwycona bo my Smoka uwielbiamy, jak na prawie rodowitych krakusów przystało!.

Trafiliśmy również na finisz Cracovia Maraton i wzruszyłam się tymi emocjami, determinacją, motywacją i szczęsciem wyrysowanym na każdej zmęczonej twarzy.

Mam nadzieję (wierzę w to!) że i kiedyś ja przekroczę TĄ metę.

Dotąd mówiłam że to moje marzenie taki maraton, teraz już wiem że to CEL.

Prosty i klarowny.

Dziś zakończyłam 10 tydzień z bieganiem, nawet Połówkowy się przyznał że nie do końca wierzył w to że potrwa to dłużej niż kilka dni (wiem, wiem wsparcie najważniejsze:D).

Ale sama się sobie momentami dziwię i jestem z siebie strasznie dumna!.

Pojechaliśmy również pod lotnisko popatrzeć na lądujące tuż nad naszymi głowami maszyny. 

Potem miały być nasze ulubione kurkowe pierogi w Ikeii, ale niestety tak ciężko na nie trafić:/.

Czytaj więcej »